• Kategorija: Psihoterapijski modaliteti

Grupna analiza

Grupna analitička psihoterapija ili grupna analiza je oblik lečenja pojedinca u grupi. Naglasak terapije je usmeren na pomoć pojedincu, a sama grupa predstavlja jedan od glavnih terapijskih činilaca. Grupna analiza se oslanja na osnovne psihoanalitičke teorijske i tehničke postavke prilagođavajući njihovu primenu grupnoj situaciji. Osim psihoanalitičkih teorija, teorijski okvir grupne analize čine i sociološke teorije, geštalt psihologija kao i opšta teorija sistema.
 

Grupna analiza pokazala se izuzetno efikasnom u tretmanu širokog polja psihičkih problema kao što su problemi u interpersonalnom funkcionisanju, povučenost, stidljivost, usamljenost, strah od intimnosti, strah od autoriteta, nemogućnost da se deli, zavisnost, kompetitivnost. Takođe je efikasna i u lečenju problema kao što su depresija, anksioznost, psihosomatski poremećaji, poremećaji ponašanja pa čak i u lečenju ozbiljnih psihičkih poremećaja kao što su psihoze. Postojanje motivacije, spremnost da se preuzme odgovornost za svoj problem i želja za promenom, povezani su sa dobrim terapijskim ishodom. Od članova grupe se očekuje redovno dolaženje, tačnost, poverljivost, uzdržavanje od svih oblika akcije tokom seanse (pušenje, jedenje, pijenje, dodirivanje), uzdržavanje od kontakta sa članovima grupe van seansi kao i uzdržavanje od velikih životnih odluka dok terapija traje.

Poželjan broj članova za malu analitičku grupu je od 6 do 8. Sedi se u krugu što omogućava najbolji kontakt licem u lice, situaciju u kojoj su svi jednaki i gde svi članovi mogu da vide jedni druge i terapeuta. Standardna dužina grupne analitičke seanse je 90 minuta, a učestalost jednom ili dva puta nedeljno.

Samu metodu je ustanovio i razvio S.H.Fuks (Siegmund Heinrich Foulkes) , a osim njega značajan doprinos dali su V.R. Bion (Vilfred Rupert Bion), ), I. Jalom (Irvin Yalom), kao i njihovi brojni sledbenici.

 

 

  • Kategorija: Psihoterapijski modaliteti

INTEGRATIVNA (TRODIMENZIONALNA) ANALIZA SNOVA

Cilj integrativne dubinskopsihološke analize snova je sticanje potpunijeg uvida u sebe, kroz kontakt sa mudrijim, autentičnijim delom ličnosti, odnosno nesvesnim koje sa svesnim delom ličnosti gradi dinamičku celinu, a po rečima Getea „Istina je celina“. Ova činjenica ukazuje da snovi ne predstavljaju samo „kraljevski put u nesvesno“, kako je isticao Frojd, već i „kraljevski put“ u realnost, čime se informišemo o svemu onome što svestan deo ličnosti koji sam nikada ne vidi celinu, ne zna, ne može da zna ili nema hrabrosti da sazna. Zbog toga integrativnu analizu snova ne treba poistovećivati sa psihoanalitičkim pristupom snovima koji se bavi samo individualno nesvesnim, budući da Jungovim otkrićem kolektivno nesvesnog 1917., i Sondijevim otkrićem familijarno nesvesnog 1937., dolazi do proširenja i produbljivanja kako pojma dubinske psihologije tako i proučavanja snova.

Trodimenzionalna analiza snova se razlikuje od specifično psihoanalitičke i po funkcijama snova koje ističe, kao na primer kompenzatorna, negativno-kompenzatorna tj.reduktivna,prospektivna, odnosno njihova orijentacija na budućnost. Iako su snovi od velikog dijagnostičkog, prognostičkog, etiološkog i terapeutskog značaja, njihova vrednost je učinkovitost analize i van psihoterapijskog, psihološkog i psihijatrijskog setinga, čime se i potpuno zdravim osobama omogućava da rade na sebi, steknu potpuniji uvid u sebe i druge, sa ciljem da postignu uspešnije i lično, i socijalno funkcionisanje.

Teorijske koncepcije ovog pristupa treba shvatiti krajnje uslovno jer se tok analize uvek iznova prilagodjava svakom pojedinačnom klijentu-jedan isti san različitih osoba može imati potpuno različito značenje, u zavisnosti od asocijacija na elemente sna, stavljanja tih elemenata u kontekst celog sna, kao i psihološke i životne situacije snevača, i „okidača“ za pojavu konkretnog sna. Takodje, svaki san je potrebno analizirati u kontekstu serije snova u kojoj se javlja. Iz svega navedenog proizilazi da se analiza snova ne može doktrinarno primenjivati. Ona predstavlja komunikaciju dva ravnopravna aktera koju je nemoguće pripremiti unapred. Po Jungovim rečima, svaki novi klijent predstavlja novu teoriju.

Više informacija možete pročitati u tekstovima dr Ivana Nastovića "Psihologija snova i njihovo tumačenje" i "127 protumačenih snova", ili na sajtu www. ivannastovic.com. 


 

Psihodrama

Psihodrama je metod psihoterapije razvijen od strane Jakoba L. MorenaMoreno definiše psihodramu kao nauku koja istražuje “istinu” dramskim metodama, bavi se interpersonalnim odnosima i privatnim svetom. Zerka Moreno (Morenova udovica i kokreator psihodrame) opisuje psihodramu kao proces u kome istražujete život bez straha od kazne, ali uz preuzimanje rizika.

To je forma grupne psihoterapije u kojoj se koriste akcione tehnike. Članovi grupe ne sede sve vreme u krugu i ne diskutuju život i njegove probleme. Život je donet u terapijsku sobu, terapijski prostor i on se tu odigrava koristeći članove grupe kao učesnike psihodrame. Psihodrama vodi dramsku radnju kako bi ispitala različite probleme ili pitanja koja su postavljena od strane pojedinca (psihodrama) ili grupa (sociodrama). 

Psihodramski rad se organizuje u grupama do 12 članova uglavnom. Osnovna pravila grupe baziraju se na principima diskrecije, poverljivosti i dobronamernosti kako prema sebi, tako i prema drugim učesnicima u procesu. Psihodramske grupe traju često i duži niz godina zato što su otvorene, što znači da se obnavljaju novim članovima, dok drugi članovi grupu napuštaju kada završe određeni terapijski proces. U klasičnoj psihodrami optimalno vreme trajanja seanse je dva i po sata. Psihodrama može da se sprovodi u kontinuitetu, najčešće jednom sedmično, zatim u formi intenzivnih workshop-ova tokom vikenda ili jednonedeljnih seminara sa 1 do 3 seanse dnevno.

"Susret dvoje, lice u lice, oči u oči. Kad priđemo blizu, zamenićemo naše oči; Ja ću gledati tebe tvojim očima, a Ti ćeš gledati mene, mojim očima."

Jacob Levy Moreno

Teorijske postavke

Teorija uloga

U psihodrami, ljudsko biće se shvata kao nosilac različitih uloga. Uloga je funkcionalna forma koju osoba uzima u određenom trenutku reagovanja, u određenoj situaciji u kojoj su druga osoba ili objekat uključeni. Simbolička reprezentacija ove funkcionalne forma prepoznata od drugih jeste uloga. Ona je stvorena na prethodnim iskustvima u kulturnim modelima društva u kojem čovek živi.

Moreno je razlikovao više vrsta uloga i to:

  • fiziološke ili psihosomatske uloge (kao što su seksualne uloge,uloge čoveka u odnosu na ishranu, san itd.)
  • psihološke ili psihodramatske uloge (koje predstavljaju, pre svega, naše predstave i ideje o određenim ulogama /predstave o ulozi majke tj. materinstva itd.)
  • socijalne uloge (kao što su uloge lekara, učitelja itd. )

Svaka uloga ima dve strane – ličnu i društvenu, kako u procesu formiranja, tako i u procesu ekspresije (Moreno 1961). Uloga je dakle, odraz interakcije celokupne ličnosti i konteksta, autentično ispoljavanje unutrašnjih procesa u interakciji sa spoljnim svetom. Ona je dinamična funkcionalna forma koja se može menjati i razvijati, i predstavlja terapijsko polje delovanja psihodrame.

Filozofski principi

Centralno mesto Morenove filozofije počiva na fenomenima spontanosti i kreativnosti. Spontanost predstavlja egzistencijalistički fenomen. Zasniva se na potencijalu koji poseduje svaki čovek. To je sposobnost da se u realnosti, u svetu oko nas, praktično primeni lično iskustvo i ideje koje svaki čovek nosi sa sobom i koje ga razlikuju od drugih. Moreno definiše spontanost kao “nov odgovor na staru stereotipnu situaciju i kao adekvatan odgovor na novu situaciju”. Oslobađanje spontanosti u čoveku vodi ka stvaranju slobodnog uma koji poseduje osobine kao što su znatiželja, ekspresivnost, kritičnost, odgovornost, bujnost, imaginativnost, intuitivnost, sloboda u socijalnim kontaktima i socijalnom eksperimentisanju. Ovi elementi spontanosti su naše prirodno svojstvo, nasleđe koje je potrebno reintegrisati kako bi iskoristili ogromnu psihičku energiju koja može da služi kao izvor za savladavanje teškoća u svetu koji se stalno menja. Spontanost i kreativnost imaju svoje poreklo u slobodnoj igri, koja je sastavni deo procesa socijalizacije i koja omogućava proširivanja repertoara uloga koje osoba prihvata i preko kojih aktivno učestvuje u životu. Psihodrama posmatra ljudsko biće u celini i gaji veru u njegove zdrave potencijale, zasniva se na sposobnosti čoveka za igru, na njegovoj spontanosti i kreativnosti kao univerzalnim ljudskim potencijalima.

Ciljevi

Psihodrama ne nudi samo mogućnost da saznamo i istražimo ono što nas je omelo u razvoju, a što se krije u našoj prošlosti. Ona nam omogućava da otkrijemo svoje prisutne sposobnosti koje ne koristimo. Daje nam mogućnost da isprobavamo i vežbamo, kao i da se pripremamo za budućnost. Psihodrama širi repertoar čovekovih životnih uloga i na taj način mu omogućava da se realizuje na različitim poljima. Pruža mu bolje razumevanje svojih potreba i ponašanja, kao i mogućnost njihove modifikacije. Ostvarenje ovih ciljeva omogućava da osoba vodi život u većoj saglasnosti sa sobom i svetom oko sebe.

Terapijski odnos

Psihodrama je akciona forma grupne psihoterapije. Kao sredstvo izražavanja, psihodrama koristi govorni jezik i jezik tela. Ne postoji dramski tekst nego se odigravaju prizori iz života čoveka, onako kako ih on doživljava. Psihodramska pozornica je sigurno mesto na kome se, u prisustvu grupe i pod vođstvom direktora (terapeuta), istražuju ljudske relacije. Životne situacije pojedinca se odigravaju na sceni uz pomoć članova grupe.

Proces je bogat, živ i oživljen i uvek u sebi nosi i smeha i bola kao i život. Rešenja problema se nalaze uz pomoć kreativnosti i spontanosti grupe.

Učesnici u psihodrami su:

a. Grupni lider- direktor ili reditelj - terapeut koji vodi seansu

b. Protagonista – član grupe koji radi psihodramu

c. Publika- ostali članovi grupe koji ne učestvuju direktno u psihodramskom odigravanju, ali posmatraju akciju na sceni

d. Pomoćne ličnosti - član grupe ili više njih koji se sporadično uključuju u psihodramsku akciju preuzimajući uloge bitnih likova iz života protagoniste.

e. Scena- prostor na kome se odigrava psihodrama

Psihodrama koristi neverbalni jezik i dosta od rečnika teatra. Grupa se održava u “psihodramskom teatru”. U tom teatru postoji improvizovana akcija. Publike zapravo može i da nema jer svaki član grupe je potencijalni protagonosta kao i potencijalni učesnik psihodrame.

Tok psihodrame

 

Psihodramska seansa se sastoji iz tri dela: zagrevanja (warm up) , akcije i zatvaranja, podele osećanja(sharing).

U fazi zagrevanja, učesnici se postepeno uvode u psihodramsku seansu. Zagreva se direktor grupe, grupe se zagreva da se oseti kao grupa, razvijaju se uslovi za pojačavanje spontanosti, povećava se emocionalna tenzija u grupi. Zagrevanja mogu biti čvrsto strukturisana kao što je npr. vođena fantazija, usmerena na stimulisanju interakcija u grupi; zatim mogu biti verbalna, neverbalna i kombinovana , bazirana na fizičkoj akciji i kontaktu, ili se pak prati grupni proces i slobodna razmena između članova grupe. Postoje i zagrevanja kao što su: prazna stolica, magična prodavnica, porodična fotografija, čamac za spasavanje, vođena fantazija itd. Vrsta zagrevanja zavisi i od trenutne emocionalne klime na grupi, od onoga šta je eventualno ostalo nedovršeno i nedorečeno na prethodnoj grupi.

Prvi cilj zagrevanja u psihodrami je buđenje spontanosti, ali cilj zagrevanja je i priprema grupe za psihodramsku akciju, podsticanje kohezije i pokretanje pojedinih članova grupe za lični rad u psihodrami. Kao uvodna faza seanse, zagrevanje stvara atmosferu međusobnog poverenja koja omogućuje kreativan rad članova grupe i podstiče funkcionisanje grupe kao zaštitne mreže koja je katalizator promene u terapijskom procesu.

Nakon zagrevanja izdvaja se jedna ili više osoba za potencijalne protagoniste psihodrame.

Psihodramska akcija je centralna faza seanse u kojoj protagonista, uz pomoć terapeuta i drugih članova grupe, prorađuje izabrani lični sadržaj. Najčešće se radi o određenim životnim situacijama koje protagonista doživljava kao problematične, ili se pak, prorađuju određeni intrapsihički konflikti. Akcija često polazi od neke aktuelne situacije da bi se potom, kroz nove scene, tragalo za korenima konflikta, tako da se psihodrama spiralno spušta ka ranim fazama života.

Specifičnost metoda je da se o problemu ne razgovara, već se scene kojih se protagonista seća, oživljavaju u akcionom postupku, uz pomoć dramskih tehnika kao što su igranje uloga, zamena uloga, mirroring, dubliranje, projekcija u budućnost i druge. Na taj način se postiže emocionalno angažovanje protagoniste slično onom u realnom životu.

U kontaktu sa korenima unutrašnjeg konflikta koji se eksternalizuje na sceni nastupa katarktička faza psihodrame, gde je emocionalno angažovanje protagoniste maksimalno, posle čega je najspremniji za promenu. Oslobađanje tenzije kroz katarzu obezbeđuje kognitivno učenje i usvajanje novog emocionalnog iskustva.

U psihodramskoj akciji se ostvaruje tzv. akcioni uvid. To je kognitivni scenski uvid praćen snažnim emocionalnim angažmanom. Akcioni uvid i njegova prorada su osnov terapijske promene u psihodrami. Konačno, u proradi, protagonista integriše novo iskustvo i postepeno se “ vraća” u realitet grupe.

Razmena emocija i iskustva je završna faza psihodramske seanse u kojoj članovi grupe razmenjuju svoj lični doživljaj vezan za događaje koji su se odvijali na sceni. Ovde se izbegava savetovanje i analiza već se insistira na razmeni osećanja i ličnog iskustva. Kao poslednji deo, razmena ima funkciju podrške protagonisti i zatvaranja psihodramske seanse.

Primena

Tehnike i metode psihodrame se primenjuju gotovo sa svim kategorijama pacijenata, kao i u radu sa zdravom populacijom u cilju poboljšanja kvaliteta života i međuljudskih odnosa.

Čovek u psihodrami istražuje kroz akciju ne samo svoju istoriju, već i psihološke doživljaje kao što su neizgovorene misli, susrete sa onima koji nisu tu prisutni ili možda više i ne postoje u realnosti, portretira svoje snove, želje, fantazije, ispituje šta bi drugi eventualno mogli misliti ili osećati prema njemu, ispituje alternative budućnosti, kao i mnoge druge aspekte fenomenologije ljudskog iskustva. Iako se psihodrama pre svega smatra metodom grupne psihoterapije ona se može koristiti i u individualnom radu (elementi psihodrame) u radu sa porodicom, u radu sa partnerima. 

Narativna psihoterapija

Narativna psihoterapija je postmoderni terapijski pristup koji se bazira na pretpostavci da su problemi sa kojima se osobe suočavaju proizvedeni u političkom i kulturnom kontekstu u kojem se te osobe nalaze. Prema Epstonu i Vajtu, tvorcima narativne terapije, svaka osoba samostalno piše svoje životne priče, kombinujući različite „narative“ koji su dostupni u njenoj okolini. Ove priče su često pune problema i poteškoća i takve priče ponekad postaju deo našeg identiteta: mi postajemo deo tih priča zato što su one utkane u društveni kontekst u kom se nalazimo, bez toga da na njih svesno pristanemo. Psihoterapeuti zainteresovani za narativni pristup rade sa klijentima na tome da se priče koje vladaju njihovim životima dekonstruišu – ispričaju od početka do kraja i razumeju, i da se zatim uz pomoć starih stvore drugačiji, pristupačniji, fleksibilniji narativi.

Teorijske postavke

Narativni terapeut je zainteresovan za sve priče koje oblikuju živote njegovog klijenta, za njihove zaplete, putanje, teme koje se ponavljaju, za životne stilove koje ove priče diktiraju, za mogućnosti koje nude i njihova ograničenja. Ovi narativi mogu biti raznoliki; često pominjane teme su patrijarhat, kapitalizam, heteroseksizam, itd.

Fokusirajući se na ulogu priča u životima svojih klijenata, narativni terapeuti rade na tome da se pritužbe „eksternalizuju“. Tehnikama za eksternalizaciju problema klijenti nauče da ih posmatraju „sa strane“: umesto da gledaju na depresiju kao na deo svoje ličnosti, mogu da je posmatraju kao problem koji na neki način utiče na njihov život. Ovo omogućava i terapeutu i klijentu da vide u koje sve pore života se problemi uvlače, kojim to mehanizmima deluju. Kada je problem eksternalizovan, on postaje problem koji je potrebno rešiti, a ne usud ili crta ličnosti koja se ne može izmeniti.

Eksternalizacija takođe omogućava pronalaženje „jedinstvenih ishoda“, situacija u kojima osoba uspeva da prevaziđe svoj problem. Identifikovanje ovakvih „rupa“ u priči, dovodi do pravljenja prvih koraka u njenoj promeni. Jedinstveni ishodi omogućavaju klijentima da prouče rešenja za problem koja već imaju (i neznajući da ih imaju) i da ih razrade u strategije koje će kasnije pomoći drugačije čitanje njihovih priča.

Ova tehnika nije jedina koja se primenjuje u narativnoj terapiji, ali jeste najpoznatija i najvažnija. Suštinu eksternalizacije Majkl Vajt je jednom prilikom ovako na ovaj način: „osoba nije problem; problem je problem.“

Filozofski principi

Primarni filozofski izvor za ideje narativne terapije jeste socijalni kontrukcionizam i ideja da ne postoje apsolutne istine, već samo one koje su socijalno poželjne ili sankcionisane. Ona, takođe, crpi ideje iz različitih srodnih filozofskih škola poput kibernetike, naročito iz radova Gregori Bejtsona, temelji se dobrim delom na idejama Gofmana od koga potiče termin „jedinstveni ishod“, Vigotskog i Mišela Fukoa.

Ciljevi

Ciljevi narativne terapije obuhvataju osvešćivanje priča koje utiču na život individue i na stvaranje pogodnijih i korisnijih narativa kroz odnos sa terapeutom.

Sam čin osvešćivanja društvenih narativa čiji je osoba deo, prvi korak je ka emancipaciji. Drugi korak jeste izgradnja svesti o tome da je moguće stvoriti nove priče. Bez obzira na to što su ove priče često diktirane društvenim i političkima okolnostima, pričanje priče je uvek i individualni čin. Možda najvažnija stvar koju može da ponudi narativna terapija i jeste ideja da osoba sama može da bude autor svog života, odnosno, da ne mora biti žrtva društvenih narativa.

Terapijski odnos

U narativnoj psihoterapiji neguje se egalitaran odnos između klijenta i terapeuta, koji u mnogome podseća na terapijski odnos prisutan u drugim postmodernim terapijama. Uloga terapeuta je da pomogne klijentu da otkrije priče koje boje njegov život i da zatim traga za jedinstvenim ishodima i načinima da se priča ponovo ispriča.

Primena

Upravo je primena narativne terapije kod klijenata kojima drugi terapijski pravci nisu mogli da pomognu dovela do naglog porasta njene popularnosti početkom devedesetih godina. Epston i Vajt su publikovali brojne članke o uspesima narativne terapije u tretmanu anoreksije i shizofrenije. Uprkos prikazima uspešnih slučajeva, mnogo kritičari danas zameraju narativnim terapeutima to što ne postoje statističke studije koje pokazuju efikasnost ovog terapijskog modaliteta.

  • Kategorija: Psihoterapijski modaliteti

Suportivna terapija

Suportivna terapija je oblik psihoterapije kod kojeg je podrška klijentu sve vreme trajanja psihoterapijskog procesa suštinski terapijski činilac i osnova psihološkog rada u najširem smislu. Fokus suportivne psihoterapije je na interpersonalnoj vezi i odnosu između klijenta i psihoterapeuta, zasnovan na onom što se može nazvati savezom u tretmanu i orijentaciji na sadašnju realnost i stvarnost, sada i ovde, pre nego na projekcije iz prošlosti.

Teorijske postavke

Najvažniji osnovni princip je pružanje podrške klijentu sve vreme trajanja psihoterapijskog procesa. Iz perspektive ego psihologije podrška se pruža u smislu da klijent prihvati sebe manje više onakvim kakav jeste, da se prilagođava okolnostima u kojima živi, da više uvažava realnost i svoje spoljašnje okruženje, da objektivnije sagledava svoje potrebe i mogućnosti.

Savez u tretmanu ili radni savez u suportivnoj psihoterapiji je jedan od osnovnih principa na kome se gradi cela konstrukcija psihoterapijskog pristupa. On se posebno odnosi na klijentovo svesno saznanje o smetnjama koje ima, te na nesvesno i svesno osećanje potrebe da mu se pomogne, kao i sposobnost da toleriše napor i bol suočavanja sa unutrašnjim konfliktima.

Životna filozofija

Suportivna terapija je primarni oblik lečenja uopšte, jer su ohrabrenje, briga i empatija za obolele deo svih terapijskih nastojanja lekara. Podrška, kao nema moć, je jedan od najbitnijih elemenata u psihoanalitičkom procesu.

Ciljevi

U primeni suportivne terapije ciljevi su uvek strogo individualni i zavise od psihopatologije svakog klijenta posebno, svojstva njegove ličnosti, ispoljene motivacije, socijalnih okolnosti u kojima živi kao i njegove starosti.

Ovde ciljevi nemaju imperativni zahtev za sticanjem uvida i intrapsihičkom promenom i rastom klijenta.

Najvažniji početni cilj je sprečavanje klijentove dalje dekompenzacije i rekonstruisanje i stabilizacija njegovog funkcionisanja. To se postiže uklanjanjem ili ublažavanjem simptoma, unapređivanjem mehanizma kontrole, opštom orijentacijom ka rekonstruisanju njegove okružujuće sredine i njegovog ponašanja unutar postojećeg psihičkog okvira. Drugim rečima, to znači pomoći klijentu da se bolje prilagodi na svoje probleme i da živi udobnije sa svojom psihopatologijom, s jedne strane, i stvoriti umirujuću i zaštitničku atmosferu u njegovom okruženju, što će mu omogućiti da povrati relativnu ravnotežu i umanji unutrašnje i spoljašnje pritiske koje doživljava, s druge strane.

Krajnji cilj u primeni suportivne terapije je poboljšati do maksimuma integrativne ili adaptivne kapacitete klijenta, što će mu povećati spospobnost da izlazi na kraj sa životnim teškoćama, umanjiti ranjivost i fragilnost, pojačati preimućstva i odbrane. Kod nekih klijenata teži se da se postignu određene promene u ponašanju, pomaže im se da shvate svoje unutrašnje konflikte i interpersonalne probleme kako bi se prema njima realnije odnosili. Šire posmatrano, to znači bolje psihološko i socijalno funkcionisanje, obnavljanje i pojačavanje sposobnosti za sređivanje sopstvenog života, pojačanje samopoštovanja i samopouzdanja, realniji odnos prema stvarnosti, spostvenim ograničenjima i mogućnostima, prenošenje izvora podrške na najbližu okolinu, pre svega na članove porodice.

Terapijski odnos

U suportivnoj terapiji uloga i ponašanje psihoterapeuta ima posebno značenje. Pored stalne brige, pažnje i poštovanja, koji doprinose formiranju racionalnog saveza u tretmanu, terapeut pomaže klijentu da pravi razliku izmedju onoga što je realno, zdravo i prikladno i onoga što je iskrivljeno, neurotično i neprikladno, da odvoji figuru iz fantazije od one realne. Terapeut će tako biti u stanju da motri na regresiju klijenta i iracionalnost i da mu omogući da racionalno prihvati i razume terapeutova saopštenja, da razumno odmeri i proceni njegove psihološke intervencije, da kooperativno i odgovorno učestvuje u psihoterapijskom procesu i da konačno integriše postignuća koja se dobijaju u lečenju.

Osnovne postavke terapijskog pristupa

U suportivnoj psihoterapiji psihijatrijske intervencije se odnose na aktuelnu situaciju po principu sada i ovde. To su sugestija, nagovaranje, ohrabrivanje, umirenje, savet, testiranje stvarnosti ili manipulacije okruženjem klijenta. Koriste se i interpretacije, ali samo na nivou onoga što je klijentu već svesno.

Kako je suportivna psihoterapija zajednički rad klijenta i psihoterapeuta, logično je da se on zasniva na veoma dobrom i kvalitetnom odnosu, koji veoma brzo treba da pređe u savez u tretmanu, koji je osnovna karakteristika ovog psihoterapijskog lečenja.

Na samom početku psihoterapijskog procesa važno je da se razjasne ciljevi i specifični fokusi terapije i da se utvrdi najmanje jedna oblast u kojoj se klijent i psihoterapeut u tome slažu. Isto tako, potrebno je razjasniti da li klijent predviđa bilo koju vrstu podrške iz okoline, pri čemu se prvenstveno misli na članove porodice.

Učestalost viđanja klijenta i psihoterapeuta, trajanje seansi i dužina lečenja su kod suportivne terapije relativno fleksibilni parametri.

Na osnovu svojih vrednosnih principa i načina kako razume stvari u raznim situacijama, psihoterapeut može da deluje kao stalno umirujuća figura koja daje sigurnost i hrabri klijenta kroz toplinu, empatiju i snagu i na koju klijent može uvek da se osloni. Na taj način, terapeut postaje aktivna, dobra, roditeljska figura uzor, na kojeg se klijent uči da primenjuje nove metode prilagođavanja.

Dijalog je ovde osnovni vid komunikacije, ali je klijent uvek u centru pažnje.

Primena

Suportivna terapija ima široko indikaciono područje. Pogodni klijenti za njenu primenu su:

  • Pojedinci čije su nepodnošljive životne okolnosti proizvele ekstremnu anksioznost, ili iznenadni haos, na primer, osobe koje prolaze kroz reakcije tugovanja, bolest, razvod, gubitak posla ili koje su bile žrtve zločina, zlostavljanja, prirodne katastrofe ili nesreće.
  •  Pojedinci sa hroničnom teškom psihopatologijom, na primer oni sa latentnom psihozom, impulsivnim ili teškim karakternim poremećajima.
  •  Osobe sa psihosomatskim ili medicinskim poremećajima.
  •  Osobe koje su zainteresovane za neposredno olakšanje ili oni kojima je potrebna pomoć u specifičnim oblastima socijalnog prilagođavanja.

Pričajmo o radosti

Pričajmo o tome Vas poziva na proslavu godinu dana rada prvog besplatnog online savetovališta za studente. Ponesite osmeh, usudite se da budete iskreni, zamislite želju i postavite ukras na našu jelku. Povedite dragu osobu, porodicu, ili dodjite sami jer sa nama nećete biti usamljeni. Čekamo vas 2...

Detaljnije

Upitnik o psihološkom savetovalištu za s…

Dragi studenti pozivamo Vas da odvojite nekoliko minuta i odgovorite na naša pitanja koja će nam pomoći da razumemo Vaše potrebe i želje koje se tiču psihološkog savetovališta. Upitnik je anoniman i Vaši odgovori služe tome da donesemo što bolje odluke pri nastavku razvoja našeg projekta. Takođ...

Detaljnije

Crno-bela strana sanjarenja

Šta biste mislili o osobi koju prvi put srećete u životu ako bi vam ona kao svoju glavnu osobinu navela da je sanjar? Da li biste bili nežni prema njoj? Da li biste je doživljavali kao čudaka? Da li bi vas privukla? Sanjarenje je tema zloupotrebljena na bezbroj načina, posebno u umetnosti. Jedan od ...

Detaljnije

Budi mi prijatelj...ili ipak ne?

Jeste li se ikada zapitali šta sve može uticati na proces tokom kojeg razmatrate i odlučujete hoćete li sa određenom osobom stupiti u kontakt i eventualno  postati prijatelj/ica? Koji vas svesni i/ili nesvesni motivi i nagoni teraju da preferirate određene karakteristike kod ljudi, a da od neki...

Detaljnije